சுட்டு எரிந்ததொரு காடு.. முள்ளிவாய்க்காலிலிருந்து...
01.
சுட்டு எரிந்ததொரு காடு
---------------------------
யார் மரணமும்
யாரையுமே நோகவில்லை
முடிவில் -
முள்ளிவாய்க்காலை விழுங்கி
சுடுகாடாய் கனத்தது
உலக தமிழரின்; கல்மனசு!
போர் போரென
கதறிய கத்திய
அவலகுரலில்;
செவிடாகிப் போயினர்
உலகத்தினர்,
ஊமையாகிப் போயினர்
தமிழர்கள்!
ஆணும் பெண்ணும்
குழந்தையுமென -
கொன்று குவித்தவனுக்கு
பெயர் போர்வீரனும்,
கொள்ளப் பட்டவனுக்குப் பெயர்
தீவிரவாதியுமெனில்,
சொன்னவனை இனி
சிங்களனென உரைப்போம்!
தாய்மை பூண்ட
பெண்களின் அடி வயிற்றில்
பற்றி எரியட்டும்;
முள்ளிவாய்க்காலின் இழப்பும்
ஈழக் கனவும் -
காரணம், ஆண்கள் விட்டதை
பெண்களாவது பிடிக்கட்டும்!
காசு காசென்று
அயல் தேசங்களில் அலைந்ததில்
வாழ்க்கையை
வாழாவிட்டாலும்
இன பற்றும்
தேசப் பற்றினையும் கொண்டோம்;
ஈழத்தை மட்டுமே
கைவிட்டோம்!
சுட்டு எரிந்ததொரு
காடு;
யாரும் -
ஈழமென எண்ணி
விடாதீர்கள்;
தமிழன் இனியும்
தலைகுனிவதாய் இல்லை!
02.
முள்ளிவாய்க்காலிலிருந்து...
---------------------------------
ஒரு நூறு தெரு
தள்ளி தான்
கேட்கிறதந்த சப்தம்;
கண்ணீரால் யாரையோ
கூப்பாடு போட்டழைக்கும்
ஒரு ஓலம் அது;
சுலபமாய் சொன்னால்
மரணம் எனலாம்,
வாழ்பவன்
கற்றும் தெளியாத
அல்லது -
கற்காத பாடம்.
மரணம் என்றாலே
நெஞ்சை உலுக்கும் பயத்திற்கு
மரணமின்றியே இயங்குகிறது
நிறைய சதைகள்;
ஆம், ஜாதி பேசி
மதம் பேசி
இனம் பேசி
ஏற்றத் தாழ்வு பேசி
யாரை கொன்றேனும்
சுயநலம் காக்கும் சதைகளாக தானே
வாழ்கிறோமென சொன்னால்
எத்தனை பேர் ஏற்பீர்களோ
எத்தனை பேர் மறுப்பீர்களோ;
மறுக்க உங்களுக்கு
சுதந்திரமுண்டு -
ஏற்க எனக்கு மனமில்லை - நீங்கள்
சதைகளே;
சதை குவிந்த ஒரு பிண்டமே;
வேண்டுமெனில்
பிணமென்றும் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.
டேய்........, யாரையடா
பிணமென்றாய்' என
விரட்டி பின்னால் ஓடுகிறேன்..
என்னை விட வேகமாக ஓடி
முட்கம்பிகளை தாண்டி
முள்ளிவாய்க்காளின் ஒரு
ரத்தக் கரை படிந்த பாறைக்குள் சென்று
மறைகிறதந்த உருவம்!
பிரசுரிக்கப்பட்ட திகதி: 2010-06-22